Donderdag 2 november 2017: Paulien Cornelisse “Om mij moverende redenen” (try-out)

De try-out voorstelling ‘Om mij moverende redenen’ van Paulien Cornelisse was een succes afgelopen woensdagavond. Theater de Skâns in Gorredijk was druk bevolkt en de voorstelling werd enthousiast en ontspannen op de Gorredijkse planken gezet. De welbekende Thomas van Luyn, die deze voorstelling regisseert, was ook van de partij in De Skans om Paulien naderhand te voorzien van de laatste regieaanwijzingen.

Dat er Frysk Bloed door de aderen van haar tweejarige peuter stroomt was zeker het vermelden waard bij aanvang van de voorstelling. Toch maar liefst een achtste deel, aldus een enthousiaste Paulien. Het brak subiet het ijs in Gorredijk, als dat er al was. In een eenvoudig, doordacht decor deelde de schrijfster en cabaretière ruim vijf kwartier de zaken die haar opvielen of bezig hielden. Onbegrijpelijke zaken ook al bekeek je het van alle kanten. Dit was het thema van de voorstelling: de onbegrijpelijkheid van het leven. Een breed onderwerp en een mooie kapstok om grappige taalvondsten, fantasierijke doordenkertjes en creatieve invallen aan op te hangen. Paulien pakte het publiek in op haar charmante en eigen wijze.

Tegen het einde van de voorstelling mijmerde Paulien: hoe mooi zou het zijn als er tegen je eigen einde iemand even een half uurtje langs zou komen, zo met zo’n klembord, om wat zaken voor je op een rijtje te zetten. Op zo’n manier dat het duidelijk werd wat, hoe, wanneer en waarom…..de losse eindjes uiteindelijk aan elkaar zogezegd, overzichtelijk en wel zo prettig.Paulien leek gedurende de voorstelling af en toe wat zoekende maar dit was niet storend. Sommige uitweidingen waren misschien iets te lang waardoor het af en toe wat inzakte als geheel tot ze weer ijzersterk terugkwam met een pakkende zin of grap.

 Het is al met al een geslaagde avond te noemen. Paulien kan wat het Gorredijkse publiek betreft verder het land in om haar moverende redenen……. ze is onstuitbaar.

Liesbeth Stoffer

 

Vrijdag 10 november 2017 – Tim Akkerman “Tim’s Secret Session”

Tim Akkerman kon rekenen op een warm onthaal voor zijn concert ‘Tim’s Secret Sessions’ afgelopen vrijdag in theater de Skâns in Gorredijk. Voor het podium van de grote zaal was een warme, huiselijke plek ingericht waar hij mooie liedjes zuiver en intens ter gehore bracht. Bijzonder warm was de klankkleur van zijn stem en de sound van de drie gitaren die Tim afwisselend ter hand nam.De zelfgeschreven nummers, afgewisseld met covers van muzikale grootheden, werden vooraf en tussendoor voorzien van tekst en uitleg.

De voormalige leadzanger van Direct deed zijn relaas over zijn tijd bij de succesvolle band. De beslissing om te vertrekken was niet zomaar genomen. Na twee jaar dubben volgde hij zijn hart en ging voor een solocarriere. Tijdens het schrijven van zijn eerste solo-album in alle eenzaamheid kwam hij zichzelf wel tegen. Had hij er goed aan gedaan? Ja, het moest, vervolgde Tim. Het was noodzaak om zijn eigen hart te volgen en liedjes te gaan schrijven die hem meer voldoening gaven. Dit geldt ook voor het zelf op de planken staan en mensen een prettige avond bezorgen met zijn muzikaliteit. Dat is het mooiste werk wat er is en schenkt ook hem veel plezier.

Tussen de liedjes door was er ook tijd voor onvervalste Haagse humor. Grapjes en grolletjes en onverwachtse invalshoeken konden rekenen op diverse schaterlachen uit het publiek. Het leek steeds meer op een gezellige avond bij een goede vriend thuis. Een mooie toegift sloot de intens gezellige muzikale warme avond af. De opzet was geslaagd.Tim’s volgende show is geheel gewijd aan Bruce Springsteen, zijn grote idool. Niet alleen de muziek van The Boss vindt Tim een groot voorbeeld maar ook zijn persoonlijkheid. Echt en authentiek zijn, daar draait het om, aldus Tim. Anders val je door de mand. Bruce Springsteen mag dan The Boss zijn in de USA, wij hier in Nederland hebben onze eigen. Dat is ons geheim waar we zuinig op mogen zijn.

Liesbeth Stoffer.

 

Zaterdag 9 december 2017: Noordlied

Prachtige klanken vulden de theaterzaal van de Skâns afgelopen zaterdagavond in Gorredijk tijdens de voorstelling ‘Noordlied’. De virtuoze stem van de Groningse Linde Nijland, de diepwarme klank van de Duitse Otto Groote en het altijd stabiele stemgeluid van de rasechte Fries Gurbe Douwstra maakten de Folkavond muzikaal gezien compleet.

De Groningse Bert Ridderbos zorgde bij elk nummer enthousiast voor de muzikale ondersteuning met onder andere gitaar, banjo en trekzak. Ook een bijzonder instrument werd uit de kast getrokken: de cittern. Voor het eerst te horen in Gorredijk, volgens zangeres Linde. Het ‘uitgestorven’ instrument werd in de jaren zeventig weer tot leven geroepen door een instrumentenbouwer die de cittern vanaf een schilderij tot in detail heeft nagebouwd. De warme klanken leken nostalgische verlangens uit een ver en middeleeuws verleden op te halen.

Het Gorredijkse publiek kon zich laven aan de hartverwarmende liedjes in het Fries, plat-Duits, Engels en Nederlands. Liedjes over het leven, de liefde, over familie. Zelfs een gospel en een protestlied stonden op het gevarieerde programma. Hier en daar werd er voluit of enigszins ingetogen meegezongen door de liefhebbers in de zaal.

 Na de pauze gaf Linda aan dat haar stem bijna was verdwenen dus werd het programma noodgedwongen wat aangepast. Een keelontsteking van een aantal weken daarvoor bleek de boosdoener. Tijdens de pauze was de warmte en vochtigheid op haar stem geslagen gaf ze hees aan. Ze trok zich even terug en hoopte later weer mee te kunnen zingen. De drie heren lieten zich hierdoor niet uit het veld slaan en pakten het professioneel op.

Gurbe kwam met een lied uit het leven gegrepen over zijn heit met aansluitend een lied opgedragen aan zijn kinderen om de cirkel te sluiten. Melodieus, gevoelig en een prachtige tekst. Halverwege dit lied sloot Linde zich aan bij Gurbe. Ze kon het niet laten aan te haken bij zo’n mooi lied was haar commentaar na afloop.
En passant vertelde Gurbe vol trots dat hij Pake wordt van een ‘lyts famke’. Mooi dat hij dit heugelijke nieuws deelde met het publiek. Waar het hart vol van is….

Daar leende zich de avond ook voor: gemoedelijk, prettig nuchter met af en toe een kwinkslag in ontwapende droge humor voor de gemiddelde Noorderling. Het landde in Gorredijk door deze vier innemende persoonlijkheden.

 Een prachtige avond zonder poespas en zeer zeker niet alleen voor publiek uit het Noorden.

Liesbeth Stoffer

 

Vrijdag 19 januari: Pink Floyd Projekt – Acoustic Echoes

De tien professionele rasmuzikanten van het Pink Floyd Project uit Friesland mochten afgelopen vrijdagavond in Gorredijk een enthousiast publiek begroeten. In een bomvol en uitverkocht theater de Skans stond het concert ʻAcoustic Echoesʼ garant voor de perfecte uitvoering van een aantal legendarische songs uit het 50-jarig oeuvre van Pink Floyd.
Tien jaar geleden begonnen met twee a drie concerten per jaar in Friesland is het succes van deze coverband flink gestegen. Inmiddels goed voor veertig concerten per jaar door heel Nederland vergeten ze niet waar ze vandaan komen. Dat maakt het spelen in ʻus heitelanʼ extra fijn! Dat voelt als thuis, aldus mede-oprichter Andre Becker.
Aan de hand van verschillende verhalen en anekdotes werd het publiek aan de muzikale, virtuose handen meegenomen door de geschiedenis van deze epische band. Wat een muzikaliteit werd hier tentoongespreid. Bekende en minder bekende nummers passeerden de revue waarbij de demo-uitvoering van ʻthe Wallʼ magnifiek te noemen was. Wat verfrissend om deze solide basis te horen van het legendarische nummer waarop later is voortgeborduurd. Met een minutieuze precisie en beheerstheid, ondersteund door goede techniek, perfecte timing, beelden en geluidseffecten werd deze show een oog- en oorstrelend geheel. Geboeid werd het publiek getrakteerd op een feilloze solo van de saxofonist met het nummer ʻThe great gig in the skyʼ. Met hese uithalen als ware het een zwoele vrouwenstem zette hij een uitvoering neer om van te smullen. Het open doekje kwam niet als verrassing.

Dat de begeleidende verhaaltjes tussendoor voor sommige fans niet hadden gehoeven, werden deze door anderen, fans in de dop, juist wel weer op prijs gesteld. De nummers gingen zo meer leven en je kreeg een boeiend kijkje in de zieleroerselen van de bandleden van Pink Floyd, aldus bezoeker Hotze Rusticus. Hij had genoten van het concert en was blij verrast door de kwaliteit. De gitaarsolo tijdens de toegift van ʻComfortably numbʼ zette nog eens extra zoden aan de dijk. Hier leek ook weer elk minuscuul muzieknootje tot in de perfectie te kloppen. Schijnbaar achteloos bracht de gitarist het publiek het zwijgen op en in vervoering. Met een schwung om jaloers op te zijn. Het coveren tot kunst verheven.

Muzikaal zeer voldaan vervolgden we luchtgitaarspelend richting huis. Nieuwe fans zijn geboren….dat is zeker….

Liesbeth Stoffer

 

Vrijdag 23 maart: Jan Rot – Sex & Drugs & Rot & Roll

Als een ietwat verstrooide, chaotische maar muzikale professor bracht Jan Rot afgelopen vrijdag de muzikale voorstelling “Sex & Drugs & Rot & Roll”
op de planken bij de Skans in Gorredijk. Het geheel leek in eerste instantie niet helemaal van de grond te komen. Jan Rot kreeg enthousiast het publiek zover om mee te zingen met het eerste liedje maar het geheel verliep wat rommelig en springerig. Het leek alsof hij er zelf niet zo goed raad mee wist. De voorstelling kan zeker nog aandacht gebruiken voor details en timing.

De veelzijdige muzikant en tekstschrijver nam het publiek mee door de .jaren 80′ en diste verschillende hoogte- en dieptepunten op uit het wereldnieuws. Het diende als behang voor de rode draad van de voorstelling: de mislukte muziek carrière van Jan Rot.Gelardeerd met anekdotes uit de muziekwereld die, zo bracht hij het, behoorlijk hardvochtig was voor Jan. Mislukt? Alles draait om de timing en een hoop geluk hebben, volgens Jan. In hoeverre er talent en muzikaliteit voor nodig is, bleef in het midden. Het gebrek aan erkenning werd breed uitgemeten evenals de wel aanwezige waardering van critici.

De grote doorbraak liet in de jaren 80 op zich wachten. Veelbelovende afspraken met producers, mooie kansen in het verschiet: het lukte allemaal net niet en slipte door zijn vingers. Even leek het tij te keren na een optreden bij Sonja Barend in 1982 met zijn bescheiden hit .Counting sheep’, maar Jan raakte daarna toch weer in de vergetelheid bij het grote publiek.

Lag hier daadwerkelijk een stuk frustratie aan ten grondslag bij Jan tijdens de voorstelling? Of werd er intelligent mee .gespeeld’? De inmiddels zestig jaar gepasseerde oude rot in het vak ontpopte zich na de pauze als een even hilarisch als tragisch figuur. Hij nam zichzelf voortdurend relativerend en humoristisch op de hak.

Mede-muzikanten weten Jan Rot, gefrustreerd of niet, al wel decennia lang te vinden. Hij wordt zeer gewaardeerd door vele Nederlandse artiesten. Zijn rol als vertaler ent ekstschrijver is hem op het lange, slungelige lijf geschreven en velen maken dankbaar gebruik van Jan’s talenten. Wie weet kan Jan Rot hier zelf ook veel meer mee en mag hij denken aan een carrière switch….

Een eerste tournee met bomvolle zalen door Nederland als cabaretier wellicht?

Liesbeth Stoffer

 

 

Zaterdag 7 april: De meisjes met de wijsjes – Tegeltjeswijsheid
Vier nachtegaaltjes veroverden afgelopen zaterdagavond moeiteloos het publiek in theater de Skans in Gorredijk. De zogenaamde ʻMeisjes met de wijsjesʼ zongen hun voorstelling
ʻTegeltjeswijsheidʼ regelrecht de muzikale hemel in. Ruim anderhalf uur hield het gezelschap de bezoekers in de ban met vele Nederlandse liedjes op hun eigen wijze gearrangeerd. Voetballiederen vol bravoure, grappige, absurde en gevoelige mooie liedjes werden ondersteund door hun muzikale, mannelijke duizendpoot die daar waar nodig theatraal een subtiel stukje meezong ondertussen
afwisselend de snaren en toetsen beroerend.

De rode Nederlandse draad werd verder opgepakt tijdens diverse sketches. Het Nederlandse gedrag in het algemeen werd scherp aan de kaak gesteld. Want wat doe en laat je bijvoorbeeld als Nederlander op reis, hoe gaat een bestelling in een restaurant in zʼn werk en hoe verhoudt een Amsterdamse fietser zich tot de vele toeristen aldaar? Slechts een greep uit de onderwerpen die de meisjes aanstipten, uitdiepten of absurdistisch uitbeeldden. Dit alles op de planken gezet met een perfecte timing, grandioze choreografie en enthousiaste mimiek.

Hoogtepunt van hilariteit was de bijzondere uitvoering van het liedje ʻAdemnoodʼ gekleed in benauwde regenpakken met zeer strak aangetrokken touwtjes. Het publiek lag dubbel.
De uitvoering van de ʻklompendansʼ werd ook op geheel eigen wijze uitgevoerd. Heel knappe choreografie. Het publiek kwam ook aan de beurt. Het mannelijk gedeelte hield de adem in toen de
ladyʼs tegelijk de bühne afstormden op zoek naar een man om verschillende versiertips uit te proberen. De uitverkoren mannen werden quasi angstvallig in de gaten gehouden door hun partners want het gebeurde wel heel serieus….alles voor de kunst?

Wat een fantastische avond, verzuchtte Metteke Kuipers na afloop in de foyer. Metteke, zelf lid van een vocaal ensemble was vooral geraakt door de sublieme zang.

Vierstemmig of solo: de dames klonken inderdaad loepzuiver, zonder hapering en vol overgave. Erg mooi om te zien hoe ze elkaars talent volop en gul de ruimte gaven. Niemand sprong eruit of voerde de boventoon, dit deden ze alle vier tegelijk. Prachtig! Vermoedelijk en hopelijk zijn ze nog lang niet uitgezongen en zal het niemand verbazen als zelfs Nederland straks te klein blijkt te zijn voor deze talenten… Is trots een Nederlandse eigenschap??? Dan bij deze.

Liesbeth Stoffer

 

Zaterdag 14 april: Mini Theater Friesland – De Koning Sterft

Het publiek was afgelopen zaterdagavond getuige van een anderhalf uur durend sterfproces tijdens de voorstelling ʻDe Koning Sterftʼ van Eugene Ionesco. Het Mini Theater Friesland was verantwoordelijk voor dit absurd tragisch-komisch stuk dat respectvol op de planken werd gezet in theater De Skans in Gorredijk.

Koning Berenger de eerste, kreeg te horen dat hij voor het einde van de voorstelling sterft. De strijd, het accepteren, het loslaten. Er werd wel wat gevraagd van de acteurs en het publiek. Beslist geen klucht maar wel ruimte voor luchtigheid door onder andere het absurdisme. De koning had veel moeite met het proces want: waarom word je geboren, als het leven niet voor altijd is? De existentiële hamvraag van deze avond. De strijd je neer te leggen bij een onvermijdelijke dood werd intrigerend neergezet. Wat is de zin, vroeg de koning zich dikwijls af, het antwoord schuldig blijvend.

De twee koninginnen gaven elkaar goed tegenspel. Koningin Margeurite was onderkoeld aanwezig en heel standvastig. Waarom zoʼn verdriet? De dood hoorde immers bij het leven. Nuchter als ze was, slingerde ze snedige opmerkingen naar de snotterende echtgenote nummer twee: Koningin Marie. Deze koningin was van een heel ander slag. Marie, die er van overtuigd was dat haar liefde voor de koning hem van de dood zou kunnen redden, ontroerde in haar spel.

De wacht was van begin tot eind aanwezig op het toneel en speelde tussen zijn aankondigingen door zijn rol met allerlei bezigheden op de hoek van het toneel. De hofdame annex huishoudster Juliette sjokte wat af, gebukt onder rugpijnen, gedurende haar zinloze bezigheden in het afbrokkelende paleis en de zorg voor de hofhouding. Zij bracht wat broodnodige luchtigheid tijdens de voorstelling. Dit gold ook voor de zweverige dokter, lichtvoetig planeten raadplegend, die haar best deed de last van de koning te verlichten maar daar eigenlijk niet zo goed in slaagde.

De sterfscene zelf was, hoe oneerbiedig misschien dan ook, een lust voor het oog en oor. Prachtig neergezet in het licht en bijpassende muziek werd deze scene intens mooi uitgebeeld.

De rol van de koning werd geloofwaardig neergezet door Ruud van Doorn. Er weerklonk een luid: ʻZijne majesteit, de Koning!!!ʼ bij binnenkomst van de afgeschminkte acteur in het theatercafe na de voorstelling. Een zware rol maar erg boeiend om te doen. Het leren van de teksten had hem de meeste moeite gekost. ʻDoor het absurdisme heb je nauwelijks houvast bij het instuderen,ʼ aldus Ruud.

Het was geen gemakkelijk repetitieproces door de zwaarte van het stuk en vanwege alle rolwisselingen die er plaats vonden gedurende de repetitieperiode maar regisseur Henk Mulder blikt tevreden terug na deze avond. ʻHet is volbrachtʼ, was zijn gepaste commentaar na afloop. De cake bleef even steken in de keel.

Er is hoe dan ook met deze absurde, wat vreemd intrigerende voorstelling een knap staaltje amateurtoneel neergezet.

Liesbeth Stoffer